خطاب به مردم ایران و بهویژه آذربایجان!
اعتراضات گستردهی اخیر در ایران، نتیجهی مستقیم حاکمیت استبدادی و ایدئولوژیک، فساد ساختاری، سوء مدیریت و ناتوانی حاکمیتی است که نه ارادهای برای اصلاح دارد و نه توان پاسخگویی به ابتداییترین نیازهای مردم. گرانی، تورم، بیکاری و ناامنی شغلی، زندگی میلیونها شهروند را به نقطهی انفجار رسانده و جامعه را ناگزیر به اعتراض کرده است.
آذربایجان، در کنار دیگر مناطق ایران، همواره از پیشگامان مبارزه برای آزادی، عدالت و دموکراسی بوده است. از انقلاب مشروطه تا امروز، این سرزمین یکی از کانونهای اصلی مقاومت در برابر استبداد، تمرکزگرایی و نقض حقوق شهروندان بوده است. مبارزهی ترکهای آذربایجان همواره پیوندی روشن میان مطالبات دموکراتیک، حقوق ملی خود، حقوق زنان و عدالت اجتماعی داشته است.
با وجود دههها مقاومت و پرداخت هزینههای سنگین، هنوز دیکتاتوری و تبعیض ساختاری پابرجاست. حاکمیت میکوشد این وضعیت را طبیعی و تغییرناپذیر جلوه دهد، حال آنکه تجربه تاریخی نشان داده است هیچ نظام استبدادی ماندگار نیست. تداوم اعتراضات مردمی، شرط اساسی گذار به آزادی و رفع تبعیض است.
خطاب به فعالان و جوانان آذربایجان و ترکهای مناطق مختلف ایران!
در شرایط کنونی، هرگونه انفعال، تردید یا فاصله گرفتن از اعتراضات معیشتی مردم، نهتنها به تضعیف جنبش آذربایجان میانجامد، بلکه زمینه را برای مصادره نارضایتی عمومی توسط نیروهای اقتدارگرا و فاشیستی فراهم میکند. نباید مردم درمانده را میان دو گزینهی ویرانگر رها کرد؛ استبداد موجود یا بازتولید اقتدارگرایی در شکلی دیگر.
همراهی فعال، آگاهانه و مستقل با اعتراضات جاری، شرط حفظ پایگاه اجتماعی جنبش و تضمین تحقق مطالبات در آیندهی پس از جمهوری اسلامی است. جنبشی که نتواند در کنار مردم برای تأمین معیشت، کرامت و حقوق اولیه بایستد، نمیتواند انتظار همراهی مردم در دیگر مطالبات را داشته باشد.
جنبش آذربایجان (با تمام طیفهای خود اعم از فعالین حقوق ملی، عدالت اجتماعی، برابری طلب جنسیتی و محیط زیستی و …) باید به مسئولیت تاریخی خود عمل کند؛ هم همراهی با اعتراضات سراسری مردم ایران مربوط به مسائل مشترک و هم در صیانت از مطالبات مشخص خود، از جمله رفع هر گونه تبعیض، تحقق حقوق زبانی و استقرار ساختاری دموکراتیک و فدرال.
شعار ما روشن است: آزادلیق، عدالت، میللی حکومت
شعاری که پیونددهندهی آزادی سیاسی، عدالت اجتماعی و جنسیتی و حقوق ملی است و باید در هر اعتراضی شعار اصلی در کنار دیگر شعارها باشد. چرا که این شعار بیانگر خواست ما است برای:
پایان دادن به دیکتاتوری
رفع هرگونه تبعیض جنسیتی و ستم ملی
استقرار نظامی دموکراتیک، سکولار و فدرال بر پایهی ارادهی آزاد مردم.
کانون دموکراسی و توسعه آذربایجان (اوجاق)
دیماه ۱۴۰۴
