دکتر افشار عباسی عضو شورای مرکزی اوجاق واکنش به ماجرای کریم باقری نه یک اتفاق مقطعی ورزشی، بلکه نشانه‌ای روشن از منطق قدرت در ایران است؛ منطقی که در آن تحقیر جمعی باید نادیده گرفته شود و تحقیر فردی، به شرط همسویی با مرکز، باید برجسته و محکوم شود. این منطق نه تصادفی است و

در جامعه‌ای که امکان بیان آزاد انتقاد از قدرت محدود است، شعار و فریاد یکی از معدود راه‌های بروز اعتراض و بیان خواست جمعی است دکتر آراز سلیمانی جامعه شناس شعار «آذربایجان شرف دارد، پهلوی شرف ندارد» که در ورزشگاه تبریز سر داده شد، چیزی بیش از هیجان مقطعی یا واکنش آنی تماشاگران بود. این

ما، سازمانهای سیاسی و مدنی و کنشگران و شخصیتهای سیاسی ، مدنی و حقوق بشری و اجتماعی، نگرانی عمیق خود را نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی تُرک که در زندانهای کشور در اعتراض به تبعیض و بی‌عدالتی دست به اعتصاب غذا زده‌اند، اعلام می‌کنیم. این اقدام اعتراضی بازتاب نارسایی‌های ساختاری در نظام قضایی و امنیتی

بیانیه گروهی از کنشگران سیاسی و مدنی درباره درگذشت فاجعه‌بار احمد بالدی روز یکشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۴ (۲ نوامبر ۲۰۲۵)، خبر خودسوزی احمد بالدی، دانشجوی بیست‌ساله عرب، مردم اهواز و سراسر ایران را در بهت و اندوه فرو برد. علت این اقدام دلخراش، تخریب كيوسكى بود که بیش از دو دهه، منبع امرار معاش خانواده‌اش

سلطه، مناقشه و صلح ناممکنبازخوانی انتقادی گفتمان پژاک و سیاست امنیتی دولت در آذربایجان غربیآراز اردبیلی مقدمه: بازگشت مناقشه به میدان بازنمایی بحران در سیاست و هویت در هفته‌های گذشته، شهر اورمیه شاهد رخدادهایی بود که بار دیگر مسأله‌ی قومی و بحران هویت را به سطح عمومی جامعه بازگرداند. در جریان مسابقات فوتبال، گروهی از

به اعترافات اجباری پایان دهید ما جمعی از فعالان سیاسی، مدنی و اجتماعی ایران، با تأکید بر حرمت و اصل کرامت ذاتی انسان ، بر این باوریم که هیچ اعتراف و اظهارنظر یا گفت‌وگویی که در سایه تهدید، فشار، اجبار یا محرومیت از حقوق بنیادین صورت گیرد، نمی‌تواند از هیچ‌گونه وجاهت اخلاقی یا اعتبار حقوقی

بیانیه؛ سخنگو و برخی اعضای شورای مرکزی ا‌جاق همراه با بیش از ۸۰۰ چهره مدنی، سیاسی و فرهنگی از اعتراضات و اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار علیه اعدام حمایت کردند. ‏اعدام پایان عدالت است ‏در روزهایی که جامعه ایران درگیر عمیق‌ترین بحران‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی است، جمهوری اسلامی به‌جای پاسخ‌گویی به ریشه‌های این بحران‌ها، سیاست